Mario Gielen

𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 - 𝗻𝗮𝗮𝘀𝘁 𝗵𝗲𝗹𝗱 - 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗿𝗼𝗹 𝗯𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗚𝗚𝘇 𝗕𝗿𝗲𝗯𝘂𝗿𝗴?

"Als eerste wil ik benadrukken dat ik geen held ben en me ook geen held voel. Voor mij zijn de helden in kwestie de cliënten waarmee ik werk en gewerkt heb. Sommigen ervaren een levenslang psychisch ongemak, laat staan degenen die een groot deel van hun leven
in een inrichting moeten slijten.

Ik ben in 1975 in Etten-Leur begonnen bij de ggz, voorheen St Antonius, later stichting het Hooghuys, en nu Breburg. Ik ben door de "nonnen", (zusters van liefde} aangenomen en een van mijn eerste werkzaamheden was als een soort Brandwacht over de slaapzalen te waken. Die slaapzalen waren boven in een paviljoen, waar in die tijd nog geen brandmelders waren.

Na diverse cursussen en de opleiding Arbeidstherapie/activiteiten begeleiding en op diverse mooie projecten te hebben gewerkt ben ik zo'n 10 jaar geleden als agoog op Begijnstraat 19 gaan werken, op de gesloten setting. Later ART behandeling. Deze laatste periode is verreweg de leukste en leerzaamste geworden. Ik heb hier te maken met een fijne staf en prima collega's."

𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝘇𝗼𝘂𝗱𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗵𝗲𝗹𝗱𝗲𝗻 𝗵𝘂𝗻 𝘁𝗮𝗹𝗲𝗻𝘁𝗲𝗻 𝗵𝗶𝗲𝗿 𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗶𝗻𝘇𝗲𝘁𝘁𝗲𝗻?

"Als ik zie met wat voor inzet en betrokkenheid mijn collega's hier werken, onder vaak moeilijke omstandigheden, is het voor mij niet de vraag om meer talenten in te zetten, maar de nadruk moet liggen om de talenten te behouden. Volgens mij moet GGZ Breburg vooral daarop inzetten."

𝗪𝗮𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗵𝗲𝗹𝗱𝗲𝗻 𝗸𝘂𝗻𝗻𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗯𝗶𝗷 𝗚𝗚𝘇 𝗕𝗿𝗲𝗯𝘂𝗿𝗴 𝗻𝗼𝗴 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗴𝗲𝗯𝗿𝘂𝗶𝗸𝗲𝗻?

"Als ik denk aan wat voor collega's we kunnen gebruiken, zijn dat vooral empathische/ nuchtere mensen die langdurig op een setting willen werken. Doe moeite om goed personeel te behouden! Bij mij is het ook gelukt! Half april, na bijna 51 jaar stop ik ermee! Het gaat jullie goed!"